Kalkuitbloei

Kalkuitbloei

Gekleurde bouwwerken hoeven niet stiekem te bloeien.

Herkent u dit beeld? De beruchte kalkuitbloei. Het is vaak gedaan met het plezier. Echter is het volkomen natuurlijk.

Wanneer witte vlekken ontstaan aan het oppervlak van gekleurd beton – de beruchte kalkuitbloei – is het vaak gedaan met het plezier. Kalkuitslag heeft weliswaar geen negatieve invloed op de sterkte of de duurzaamheid van een constructie, maar de visuele beleving van een beton-, gevel- of straatoppervlak kan door kalkuitslag negatief worden beïnvloed. Het product ziet er dan immers niet zo mooi meer uit. Beton met hoogovencement is over het algemeen (veel) lichter van kleur dan beton met portlandcement. Kalkuitslag op hoogovencementbeton wordt dan ook nauwelijks opgemerkt, terwijl het op gekleurd beton of beton met portlandcement vaak als hinderlijk wordt ervaren. Terwijl de mate van kalkuitbloei in de verschillende gevallen gelijk is. Bayferrox® kleurpigmenten brengen beton tot leven. Zij kleuren beton; van aardetinten als rood, bruin, zwart tot en met geel. De lichtechtheid en de weersbestendigheid van de Bayferrox® kleurpigmenten zorgen ervoor dat beton na tientallen jaren van intensieve belasting, hun krachtige kleurtoon behouden. Zelfs als een keer een stuk losbreekt, zal dit niet opvallen, dankzij de door-en-door kleuring.

“Soms denkt men, dat er sprake is van productiefouten of van een slecht pigment, maar dat is meestal ongegrond.”

Ook Bayferrox® kleurpigmenten kunnen het optreden van kalkuitbloei of kalkuitslag echter niet verhinderen, maar ze zullen het evenmin veroorzaken. Uitbloei moet men zien voor wat het is. Het is een levensteken van een product op basis van natuurlijke grondstoffen. Beton is een natuurproduct.
Bouwwerken

“Ergenis van voorbijgaande aard.”

 

Uitbloei is volkomen natuurlijk

Gekleurde straatstenen en bijvoorbeeld gevelelementen kunnen van beton gemaakt worden, oftewel van een zuiver natuurproduct. Beton bestaat uit zand, grind, cement en water (naast de hulpstoffen die ook nog kunnen worden ingezet). Daarbij moet niet vergeten worden, dat cement op zijn beurt ontstaat door het branden van klei en kalksteen. Zoals alle natuurlijke grondstoffen is ook beton onder bepaalde omstandigheden gevoelig voor schommelingen in de samenstelling. Als het jonge betonoppervlak echter bedekt is met een waterfilm (bijvoorbeeld door nabehandeling met water, regen, dauw of condensvorming) wordt het kalk niet afgezet in de poriën onder het betonoppervlak, maar juist op het betonoppervlak. Door de aanwezigheid van een waterfilm verspreidt de vrije kalk zich via het water over het betonoppervlak. Uit het jonge beton komt vrije kalk naar buiten, totdat het water op het oppervlak zijn verzadigingspunt heeft bereikt. Aangezien de samenstelling van beton – en daarmee eveneens het kalkpercentage – onderhevig is aan bepaalde schommelingen en ook de weersinvloeden variëren (regen, sneeuw, tocht, kou, warmte, enz.), komt het verschijnsel van uitbloei naar voren al naar gelang de omstandigheden. Het chemische proces, dat kalk ondergaat bij verwering, is door verschijning aan het oppervlak nog niet afgesloten.
Het (aanmaak)water vormt na hydratatie een doorlopend systeem van poriën in de beton. In deze
poriën kan het water, met de daarin opgeloste vrije kalk, gemakkelijk bewegen. Het water kan op het grensvlak van beton en lucht betrekkelijk gemakkelijk verdampen. De meegevoerde vrije kalk reageert normaal gesproken net onder het betonoppervlak tot calciumcarbonaat, dat zich afzet rond de uitgang van de poriën. Tegelijkertijd wordt vanuit het dieper gelegen beton, via de poriën nieuw water aangevoerd. Het proces herhaalt zich net zo lang tot de porie verstopt raakt met kalk.
Een voortdurende benatting zal dus steeds meer vrije kalk aan het beton kunnen onttrekken. En een toenemende hoeveelheid kalk, als gevolg van de reactie met kooldioxide uit de lucht, zal tot zichtbare kalkuitslag leiden. Het water verdampt en er blijft een moeilijk oplosbare, witte kalksluier achter. Ook als het beton al ouder is, kan kalkuitslag ontstaan op soortgelijke wijze als bij jong beton. Of dit gebeurt is onder meer afhankelijk van de mate waarin de poriën zijn ‘dichtgegroeid’ met cementsteen en de duur van de periode waarin het water in contact staat met het betonoppervlak. Door regen en andere weersinvloeden wordt de kalk langzaam afgebroken en/of weg gespoeld. De uitbloei verdwijnt dan ook na enige tijd van zelf. Aangezien alleen het kalkaandeel, dat door de andere grondstoffen van het beton niet vast wordt gehouden, naar het oppervlak kan komen, treedt dit effect doorgaans na het verdwijnen niet nogmaals op. Het vervangen van stenen of het nemen van andere maatregelen tegen uitbloei is dan ook meestal niet zinvol.

 

Kan uitbloei worden voorkomen?

Lees meer >>